این پست منو یادتون میاد؟
حالا عکس پسرمو تو دوتا پست قبل ببینین و با این پست مقایسه کنین

+ سال نود سال خیلی خوبی بود برام این “خیلی” ش رو غلیظ تر بخونین چون روی هم رفته من این سال رو دوست داشتم و خیلی خوب گذشت. دو تا اتفاق خیلی خوب افتاد که شاید سالها منتظرش بودم و به سادگی هرچه تمامتر خدا تفضل کرد و برام اتفاق افتاد اولیش که مربوط به خانوادم میشه و دومیش هم خودم که تونستم دانشگاه قبول بشم خدای بزرگ رو شاکرم به امید اینکه صد سال به از این سالها باشه .

واما . . .

این پست رو دیدم تو وبلاگ آقای کوچک و بسی لذت بردم گفتم اینجا به یادگار نگهش دارم این پست رو با اشکهای من بخونین چون از عمق وجود حسش کردم و چون خودمم یه ۶۰ ایم تجربه اش کردم

” دقایق ناب پس از نود و نرسیده به نود یک … انگار این فرصتها اضافه بر عمر است و مغتنم… مائیم و بدرقه نود… نود… سرت را بالا بگیر… آقا برو… سهم ما از این دنیا تنها در «چگونه بودن» و «چگونه رفتن» است. نه هنگام بودن، کسی از ما اذن گرفت و نه هنگام رفتن کسی معطل اجازه ماست. تمام تمایز ما، با غیر ما، در همین «چگونه»هاست.

برو… با کوله باری از خاطره های تلخ و شیرین. با طعم ناب سی سالگی ام. با شمایل قله… انگار بعد از تو زاویه شیب عوض شده است. بعد از تو گذران سالها شتاب خواهد گرفت و باید بیش از پیش به «چگونه رفتن» اندیشید… فرصت زیستن به بلندای اینهمه آرزوی های دور نیست…

سلام من را برسان به تمام اعدادی که با آن وداع کردم. به «۶۰» و هفتم اردیبهشتش… خبرش کن که به همین روز و همین ماه، سالها بعد پسری از خدا، عاریه گرفتم. و سلام به «۶۱» که سال هبوط مهربان ِ من است…

سلام مرا برسان به «۶۳»، «۶۴»، «۶۵»… به تمام خاطرات دلگیر مهدکودکم! به صداهای هولناک شبانه و رقص نور گلوله های ضدهوایی… به آژیر و خیز شبانه تا زیر پله… به آن لباس خلبانی ام… به چسب های ضربدری پشت شیشه… به آن تنها شبکه تلوزیونی با آن پسرک ساعت ۵ که می رفت و می آمد تا پرده را پس بزند و کارتون شروع شود…

سلام مرا برسان به «۶۶» و اشک ناک ترین اول مهر عمرم… به آنهمه «قل هو الله و احدی …» که با بغض خواندم… به کلاسهای تعطیل مدرسه و درس خواندن های پای تلوزیون… به مدرسه ای که زنگش فقط «تفریح» نبود و به روزهایی که ما زنگ «خطر» داشتیم… سلام من را برسان به پناهگاه و به «خانم آریا»…
. . . ”

+ من چقدر این پستم رو دوست دارم یه جوابیه بود به یه کامنت که هیچ وقت فکرش رو نمیکردم اون مخاطب مربوطه اش روزی براش مهم باشه از احوالات من باخبر بشه شاید ، شاید اگر این کامنت چهار پنج سال قبلش داده میشد من چند سال کمتر عذاب میکشیدم . . .

” من همانم که جای زخمهای سال ۸۵ ام را دوست میدارم و حسی که از دست کشیدن روی آنها دارم را نیز دوست دارم چون مرا رشد داد و بزرگ کرد تجربه داد ، سختم کرد آبدیده ام ساخت در آن روزها کسی نبود که از احوالاتم بداند یا بپرسد که منِ شکسته و دل خسته به چه روز و حالی روزگار میگذرانم اما اکنون که خواستی و پرسیدی میگویم من از روزهای سختی تجربه گرفتم که امروز خوشم به لحظه هایی که دارم و خواهم داشت و همراهی در زندگی که دوستش دارم”

پ.ن ۱: دوسه روز مونده بود به زایمانم که اون کامنت رو دیدم و چقدر دگرگونم کرد . . .
پ.ن۲: من هنوز دارم اینجا رو خونه تکونی میکنم آدم موقع خونه تکونی چه چیزا که نمیبینه